En toen was het zover… mijn laatste werkdag bij Renault Nieuwendijk. Je weet dat zo’n dag eraan komt, maar toch voelt het alsof je nog even snel je koffiemok moet verstoppen in de vaatwasser en daarna gewoon weer achter je bureau kan kruipen. Maar nee hoor – einde verhaal.
Ik geef het eerlijk toe: er is een traantje gevallen. Niet omdat ik bang ben dat ik morgen mijn eigen lunch moet meenemen (oké, misschien ook een beetje), maar vooral omdat ik zulke fijne collega’s achterliet. Met hen heb ik keihard gewerkt, heel wat gelachen, en soms ook een beetje gestunteld – maar altijd met plezier.
Uiteraard wilde ik niet met lege handen vertrekken. Voor mijn directe collega’s had ik een craquelé appeltje met ledverlichting gekocht. Ik gaf het met de uitleg dat de donkere dagen er weer aankomen, en dat ze nu het lichtpuntje van de dag (ik dus 😉) moeten missen. Om te zorgen dat ze me niet te snel vergeten, heb ik ze een vervangend lichtpuntje meegegeven – mét een paar chocolaatjes voor bij de thee, want hé, sentiment gaat beter samen met suiker.
Wat ik terugkreeg was minstens zo bijzonder: een prachtige bos bloemen die mijn woonkamer instant opfleurde, en een pot drop zo groot dat ik er serieus aan dacht om er een bagagedrager onder te schroeven.
Daarbovenop kwamen nog alle lieve reacties van collega’s: warme woorden, grapjes, complimentjes… het leek wel alsof ik in een feelgoodfilm terecht was gekomen. Zo eentje waarin de hoofdpersoon vertrekt en iedereen ineens inziet dat ze “nooit meer zo’n geweldige collega krijgen”.
Kortom: mijn laatste dag was een mooie mix van emoties, bloemen, drop, lichtpuntjes en heel veel waardering. En al ga ik nu een nieuw avontuur tegemoet, Renault Nieuwendijk en mijn collega’s daar, die neem ik in mijn hart mee. (De drop neem ik mee in mijn maag – maar dat kan even duren, want die pot is echt eindeloos.) 😉
