Een dag waar ik elk jaar met dubbele gevoelens naar kijk. Alsof iemand tegelijk een warme deken 🫶 én een oude wond openlegt.
Van huis uit kreeg ik altijd mee dat Moederdag vooral een commercieel circus was 🎁💐. Een dag van verplichte bloemen, haastige ontbijtje-op-bedmomenten 🥐☕ en winkels die slim inspelen op schuldgevoel. En eerlijk? Een deel van mij denkt dat nog steeds.
Liefde laat zich tenslotte niet vangen in een bos rozen 🌹 of een cadeaubon met een strik eromheen 🎀.
Ik vind nog altijd dat cadeaus totaal overbodig zijn. Je hoeft mij geen parfum, sieraden of luxe brunch 🍾 te geven om te laten weten dat je aan me denkt (maar ze worden zéker wel gewaardeerd! 😉). Maar sinds ik zelf moeder ben geworden 👩👦, begrijp ik ook iets anders.
Het zit niet in het cadeau.
Het zit in het gebaar. 🤍
Een berichtje 📱
Een onverwachte knuffel 🤗
“Mam, zullen we ergens lunchen?” 🍽️
Of mijn jongste zoon Nick die ineens met bloemen voor de deur staat 💐 alsof hij persoonlijk de lente is komen afleveren ☀️🌷
Dat soort momenten raken me. Niet omdat het Moederdag móét zijn, maar omdat aandacht altijd iets bijzonders blijft ✨ Zeker als het oprecht is.
En toch wringt daar meteen iets.
Want tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat we liefde niet op één zondag in mei zouden moeten proppen 📅 alsof het een jaarlijks onderhoudsbeurtje is. Waardering hoort niet op afspraak te komen. De mooiste dingen zitten juist in het gewone 🫖
Een telefoontje op een willekeurige dinsdag ☎️
Samen koffie drinken zonder reden ☕
Even vragen hoe het écht gaat 💭
Misschien is dat waarom Moederdag voor mij nooit alleen maar gezellig voelt. Het vergroot alles uit 🔍
Het fijne én het pijnlijke.
Want terwijl ik blij word van Nick zijn aandacht 🥹💐, voel ik ook het verdriet om Kevin.
Mijn oudste zoon, met wie ik al jaren geen contact meer heb 💔
En nee, de reden daarvan hoort niet thuis in deze blog. Sommige verhalen zijn te persoonlijk om tussen de alinea’s van internet terecht te komen 🌫️
Maar het gemis zelf mag er wel zijn.
Moederdag legt dat gemis genadeloos bloot. Alsof de wereld die dag nét iets harder roept wat er ontbreekt 📣 Je ziet overal lachende families 👨👩👧👦, gedekte tafels 🍰 en perfecte plaatjes 📸
En ondertussen zit er ergens in mij een stille lege stoel 🪑 die niemand ziet.
Daar komt nog iets bij.
Ik ben dankbaar dat ik nog een schoonmoeder heb 💕 waar we naartoe kunnen. Dat er nog iemand is om bloemen voor te kopen 💐, koffie mee te drinken ☕ en herinneringen mee te maken 📖
Maar ook dat heeft een schaduwkant 🌒
Want iedere Moederdag denk ik automatisch aan mijn eigen moeder, die er al jaren niet meer is 🕊️
Soms mis ik haar onverwacht fel. In kleine dingen.
Een geur 🌺
Een opmerking 💬
Een recept dat nooit meer precies zo smaakt als vroeger 🍲
Verdriet gedraagt zich vreemd. Het slaapt jarenlang ergens diep weg 🌙 en besluit dan ineens op een zondagmorgen naast je aan tafel te gaan zitten.
Misschien is dat uiteindelijk wat Moederdag voor mij echt is: geen commerciële onzin 🎈 maar een vergrootglas 🔎
Op liefde ❤️
Op gemis 💔
Op dankbaarheid 🤍
Op alles wat er wél is 🌷
En alles wat er niet meer is 🕯️
En misschien hoeft dat ook niet opgelost te worden.
Misschien mogen al die gevoelens gewoon naast elkaar bestaan. 🌸
