🕵️♀️Een psychologische thriller die je langzaam maar zeker meesleept
Voor de Hebban Thrillerchallenge pakte ik Niets gezien van Shanna de Jong op. 📚 Een boek dat eigenlijk net buiten mijn gebruikelijke leescomfortzone valt. Juist daarom was ik benieuwd of deze psychologische thriller me zou weten te verrassen.
In het begin moest ik even wennen aan de personages en de rustige opbouw van het verhaal. Toch voelde je al snel dat er iets onder de oppervlakte broeide. Er klopt iets niet, maar wat precies, blijft lange tijd verborgen. Die nieuwsgierigheid zorgde ervoor dat ik bleef doorlezen. 👀
Na de eerste hoofdstukken kwam het verhaal echt op gang. De spanning wordt langzaam opgebouwd en telkens wanneer ik dacht te weten hoe het zat, werd ik weer op een ander spoor gezet. Shanna de Jong speelt knap met twijfel en onzekerheid, waardoor je als lezer regelmatig niet meer weet wat je wel en niet moet geloven.
“Soms is niet zien nog iets anders dan wegkijken.”
💭 Die quote bleef bij mij hangen. Voor mij vat die perfect de sfeer van het boek samen. Het draait niet alleen om wat er is gebeurd, maar ook om wat mensen wel of juist niet willen zien.
De personages voelen geloofwaardig aan en de psychologische kant van het verhaal is sterk uitgewerkt. Toch wist het boek me net niet volledig omver te blazen. Sommige wendingen zag ik al aankomen en daardoor bleef de echte verrassende ontknoping voor mij uit. Ook vond ik dat de spanning hier en daar wat inzakte.
Desondanks heb ik Niets gezien met plezier gelezen. 😊 Misschien niet helemaal het type thriller waar ik normaal gesproken als eerste naar grijp, maar juist daarom vond ik het leuk om eens iets anders te lezen. Houd je van psychologische spanning die rustig wordt opgebouwd en je aan het twijfelen brengt? Dan is dit zeker een boek om eens op te pakken. 📖
⭐ Beoordeling
🟨🟨🟨⭐⬜ 3½ van de 5 sterren
💬 Ik ben benieuwd…
Lees jij weleens bewust een boek buiten je favoriete genre? 📚 En ben je daardoor weleens positief verrast? Laat het me weten in de reacties! 😊
¹ Benieuwd geworden? Via onderstaande link kun je het boek eenvoudig bestellen.
De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest om mijn website een compleet nieuwe uitstraling te geven. Misschien was het je al opgevallen, misschien ook niet. 😊
Neem gerust een kijkje, klik lekker rond en ontdek mijn blogs, boekreviews, creatieve projecten en natuurlijk alles wat met darten te maken heeft. Ik hoop dat je je hier helemaal thuis voelt.
Laat vooral ook een reactie achter onder een blog als je daar zin in hebt. Ik lees ze allemaal en vind het oprecht ontzettend leuk om te horen wat je ervan vindt. Dat maakt het schrijven nóg leuker!
Affiliate links? Zo werkt het! 😊
Nu je toch lekker aan het rondkijken bent, is er nog iets wat ik graag wil uitleggen.
Misschien heb je ze al voorbij zien komen op mijn website: linkjes naar Bol.com en binnenkort ook via TradeTracker. Ik vond het wel zo eerlijk om uit te leggen hoe dat precies werkt.
Het principe is eigenlijk heel simpel. Klik je via één van mijn links door naar Bol.com of een andere webshop via TradeTracker en besluit je iets te kopen? Dan betaal jij gewoon precies dezelfde prijs als altijd. Geen cent extra.
En het leuke is: stel dat ik een link deel naar een specifiek boek, maar jij denkt vervolgens: “Leuk boek, maar ik heb eigenlijk een nieuwe waterkoker, een puzzel of een pak printerpapier nodig.” 😄 Dan telt jouw aankoop óók mee voor mijn commissie. Je hoeft dus niet per se het product uit mijn link te kopen. Zolang je via één van mijn links bij de webshop terechtkomt, ontvang ik bij een eventuele aankoop een klein percentage.
Natuurlijk zit er wel een kleine kanttekening aan. Die link blijft niet eindeloos “aan je jas hangen”. 😉 Als je eerst via mijn link naar de webshop gaat, daarna drie dagen gaat twijfelen, ondertussen nog twintig andere webshops bezoekt en uiteindelijk alsnog iets bestelt, dan is de kans groot dat het digitale kruimelspoor verdwenen is. In dat geval krijg ik geen commissie. Maar bestel je redelijk vlot nadat je via mijn link bent binnengekomen, dan gaat het meestal helemaal goed.
Zie het als een digitale fooienpot. ☕ Jij betaalt niets extra’s, maar je helpt mij wel een klein beetje met het draaiende houden van mijn website. Denk aan de kosten voor de website, nieuwe ideeën, blogs en natuurlijk alle tijd die ik erin steek.
Voel je dus absoluut nooit verplicht om iets via mijn links te kopen. Maar als je toch al van plan was om iets te bestellen, vind ik het natuurlijk ontzettend leuk als je daarvoor één van mijn links gebruikt.
Dankjewel voor het lezen, het rondneuzen op mijn website en alle support. Dat waardeer ik enorm! ❤️
Bregje Rebergen serveert spanning met een ijskoud randje ❄️📖
Sommige thrillers kruipen langzaam onder je huid 🕷️ Andere grijpen je direct bij de keel 😳 De poppendokter doet gewoon allebei.
Vanaf de eerste hoofdstukken hangt er een donkere, beklemmende sfeer over het verhaal 🌫️🏚️ Alsof je door een prachtig Goois landhuis loopt waar achter iedere deur een geheim verborgen zit… en je eigenlijk niet wilt weten wat er in de kelder ligt. 🕯️🚪
Officier van justitie Rixt van Leeuwen krijgt niet alleen te maken met een heftig moordonderzoek, maar ook met dreiging richting haar eigen gezin 👨👩👧👦⚠️ Dat persoonlijke aspect maakt het verhaal extra spannend. Je voelt continu de druk waaronder ze staat 😰
De setting in Het Gooi werkt echt perfect voor deze thriller 🏡✨ Achter de luxe villa’s, dure auto’s en keurige buitenkant schuilt een wereld vol geheimen, macht, manipulatie en criminaliteit 🎭💰🔥 Het leest soms alsof je midden in een Nederlandse misdaadserie bent beland 📺🍷
En dan die titel alleen al… De poppendokter 🪆😬 Iets aan dat woord voelt direct ongemakkelijk. Onschuldig én creepy tegelijk. Dat gevoel blijft het hele boek aanwezig.
“Sommige geheimen sterven nooit. Ze wachten alleen tot iemand ze opgraaft.” 🖤
Wat ik sterk vond, is hoe Bregje Rebergen de spanning rustig blijft opbouwen 📈 Iedere keer als je denkt dat je begrijpt hoe het zit, komt er weer een nieuw detail boven water 🧩⚡ Daardoor blijf je doorlezen.
Toch had ik tijdens het lezen voortdurend een vreemd gevoel van herkenning 🤔📖 Alsof ik dit verhaal ergens eerder was tegengekomen. Misschien door de sfeer, bepaalde thema’s of doordat sommige stukken doen denken aan bekende thrillerseries 🔎 Ik kon er alleen niet precies de vinger op leggen. En eerlijk? Dat maakte het ergens juist nóg intrigerender 👀
Eindconclusie ⭐🖤
De poppendokter is een spannende, duistere thriller vol familiegeheimen, intriges en verborgen pijn 🔥🕯️ De combinatie van persoonlijke dreiging, moordonderzoek en geheimen uit het verleden zorgt ervoor dat je blijft lezen 📚💨
Een thriller die langzaam onder je huid kruipt… en daar voorlopig blijft zitten 🕷️🖤
Beoordeling: ⭐⭐⭐⭐☆ (4/5 sterren)
En nu ben ik benieuwd 👀💬 Hebben jullie ooit een boek gelezen dat zó bekend voelde, alsof je het al kende… terwijl je (bijna) zeker wist van niet? 🤯📚
P.s. 📚 Benieuwd geworden naar De poppendokter?
Deze spannende thriller vol familiegeheimen, moord en intriges liet mij niet meer los. 🖤🔪
Bestel het boek eenvoudig via de link hieronder en ontdek zelf wat er verborgen ligt onder de oppervlakte… 👀
De afgelopen jaren zie ik Nederland veranderen. Niet een beetje, maar ingrijpend.
Steeds vaker hoor ik mensen om mij heen dezelfde zorgen uitspreken. Over de woningnood. Over de druk op de zorg. Over de veiligheid op straat. Over de groeiende stroom asielzoekers. Over de vraag of Nederland nog wel Nederland blijft.
En telkens weer lijkt er een taboe te rusten op die zorgen.
Want zodra je iets zegt over immigratie, AZC’s of integratie, krijg je al snel een stempel opgeplakt.
Daarom wil ik meteen duidelijk zijn:
❌ Ik ben geen racist. ❌ Ik heb geen hekel aan buitenlanders. ❌ Ik beoordeel mensen niet op hun afkomst, huidskleur of geloof.
Maar ik maak me wél zorgen over de toekomst van ons land.
En volgens mij ben ik daarin lang niet de enige.
Nederland piept en kraakt
Onze kinderen kunnen nauwelijks nog een betaalbare woning vinden. 🏠
Jongeren blijven noodgedwongen langer thuis wonen omdat koopwoningen onbetaalbaar zijn geworden en sociale huurwoningen jarenlang wachtlijsten kennen.
De zorg staat onder druk. Verzorgingshuizen moeten op de kleintjes letten. Gemeenten lopen vast. Politie en hulpdiensten kampen met personeelstekorten.
Toch lijkt de opvang van steeds meer nieuwkomers onverminderd door te gaan.
Veel Nederlanders krijgen daardoor het gevoel dat hun eigen belangen steeds verder naar de achtergrond verdwijnen.
Of dat gevoel altijd terecht is, daar kun je over discussiëren. Maar dat het leeft, valt niet meer te ontkennen.
Een waarschuwing die al jaren klinkt
Deze discussie is niet nieuw.
Al in 2003 schreef prof. dr. Bob Smalhout in De Telegraaf dat Nederland volgens hem “barstensvol” was.
Zijn boodschap was eenvoudig:
Nederland behoort tot de dichtstbevolkte landen ter wereld.
Open ruimte en natuur verdwijnen steeds verder.
De woningbouw staat onder enorme druk.
Een voortdurende bevolkingsgroei zorgt voor steeds meer problemen.
Ook koningin Juliana sprak al decennia geleden over een Nederland dat vol of zelfs overvol dreigde te raken.
Met andere woorden: de discussie die vandaag wordt gevoerd, bestaat al tientallen jaren.
Pim Fortuyn durfde het te benoemen
Ook Pim Fortuyn sprak zich hier openlijk over uit.
Hij zei:
“Nederland is vol.”
En hoewel niet iedereen het met hem eens was, durfde hij vragen te stellen die vandaag nog steeds actueel zijn.
Hoeveel mensen kan een klein land als Nederland eigenlijk opnemen?
Hoe zorgen we ervoor dat onze voorzieningen overeind blijven?
En waarom lijkt iedereen zich aan Nederland te moeten aanpassen, behalve degenen die hier nieuw binnenkomen?
Fortuyn werd door velen verguisd, maar een groot deel van zijn zorgen klinkt vandaag de dag actueler dan ooit.
Helpen waar nodig. Maar wel met grenzen.
Laat daar geen misverstand over bestaan.
Mensen die vluchten voor oorlog, vervolging of levensgevaar moeten we helpen. ❤️
Dat is menselijk. Dat is fatsoenlijk. Dat is iets waar Nederland trots op mag zijn.
Maar opvang hoort tijdelijk te zijn.
Wanneer een land weer veilig is, moet terugkeer bespreekbaar zijn en wat mij betreft ook worden gestimuleerd.
En mensen die geen recht hebben op asiel, of hier uitsluitend komen voor economische voordelen, zouden veel sneller uitgezet moeten worden.
Want medemenselijkheid betekent niet dat grenzen volledig verdwijnen.
Integreren betekent aanpassen
Nederland heeft een rijke geschiedenis.
Onze tradities. Onze feestdagen. Onze normen en waarden. Onze vrijheid. Onze manier van samenleven.
Daar hoeven we ons niet voor te verontschuldigen.
Wie ervoor kiest om hier te wonen, hoort die basis te respecteren.
Integratie betekent wat mij betreft dat je onderdeel wilt worden van de samenleving waarin je terechtkomt.
Niet dat die samenleving zich voortdurend moet aanpassen aan jou.
🇳🇱 Nederland mag weer Nederland zijn.
Kritiek is geen haat
Wat mij stoort, is dat iedere kritische opmerking over immigratie vaak direct wordt weggezet als discriminatie of racisme.
Dat zijn twee totaal verschillende dingen.
Ik ken genoeg mensen met een buitenlandse achtergrond die hard werken, belasting betalen, Nederlands spreken en een positieve bijdrage leveren aan onze samenleving.
Daar heb ik respect voor.
Maar als iemand voortdurend roept dat alles in het land van herkomst beter is, dan begrijp ik eerlijk gezegd niet waarom diegene hier wil blijven wonen.
Als Nederland zo verschrikkelijk is, waarom ben je hier dan?
Hoe verder?
Soms vraag ik me af waar dit eindigt.
Als de huidige ontwikkelingen zo doorgaan, ontstaat bij mij de angst dat er een moment komt waarop steeds meer Nederlanders zelf naar het buitenland vertrekken. Niet omdat ze dat graag willen, maar omdat ze zich in hun eigen land niet meer thuis voelen. Omdat woningen onbereikbaar zijn geworden, voorzieningen onder druk staan en omdat Nederland steeds verder verandert.
Voor mijn gevoel dreigt Nederland steeds meer een land te worden waar de opvang van nieuwkomers centraal staat, terwijl de belangen van de eigen bevolking naar de achtergrond verdwijnen.
Dat is een ontwikkeling die mij grote zorgen baart.
Want hoe wrang zou het zijn als Nederlanders straks hun eigen land verlaten omdat zij zich hier niet langer thuis voelen?
Dat vooruitzicht raakt mij.
Niet uit boosheid.
Maar uit liefde voor Nederland. ❤️🇳🇱
Een Nederland dat veilig, herkenbaar, leefbaar en betaalbaar moet blijven voor de generaties die na ons komen.
Een vraag die ik niet los kan laten…
Als wij onze grenzen, cultuur, tradities, normen en waarden niet meer durven te beschermen…
Wat blijft er dan over van Nederland voor onze kinderen en kleinkinderen? 🇳🇱
Tussen vakantie, darten, lezen, ondernemen en dromen door probeer ik vooral te genieten van alles wat deze zomer brengt. ☀️📚🎯🚗✨
Het dartseizoen zit erop. Na maanden van wedstrijden, trainingen, mooie overwinningen en lessen uit verloren partijen, is het tijd voor een andere fase van het jaar. De zomer staat voor de deur en hoewel de competitie even stil ligt, betekent dat zeker niet dat ik stil ga zitten.
Sterker nog: het dartbord krijgt deze zomer waarschijnlijk meer aandacht dan ooit. 🎯
Ik heb mezelf voorgenomen om flink te trainen en weer stappen vooruit te zetten. Meer focus, meer ritme en vooral meer uren aan het bord. Want als je beter wilt worden, zul je daar zelf in moeten investeren. De zomer biedt daar gelukkig nét wat meer ruimte voor.
Tenminste… dat is de theorie.
Want ondertussen staat er nog veel meer op de planning.
Zo kijken we enorm uit naar onze vakantie in Zuid-Frankrijk. 🌞 Dit jaar geen vliegreis, maar gewoon lekker met de auto richting onze vertrouwde stacaravan. Geen haast, geen drukte op luchthavens, maar ontspannen onderweg naar zon, zee en lange zomeravonden.
Alleen al het idee van ontbijten in de ochtendzon, samen met Erik genieten van de rust, een goed boek binnen handbereik en nergens direct heen hoeven, geeft me een heerlijk vakantiegevoel.
Over boeken gesproken…
De afgelopen tijd heb ik mijn liefde voor lezen weer helemaal teruggevonden. 📚 Waar ik vroeger periodes had waarin ik nauwelijks een boek opensloeg, verslind ik tegenwoordig weer thrillers alsof mijn leven ervan afhangt. En het leuke is dat die hernieuwde leesliefde perfect samengaat met mijn andere passie: bloggen.
Er liggen inmiddels genoeg ideeën klaar voor nieuwe artikelen, boekreviews en persoonlijke verhalen. Soms zoveel zelfs, dat mijn hoofd sneller werkt dan mijn vingers kunnen typen.
En daar begint meteen het volgende probleem.
Waar haal je de tijd vandaan? 😅
Tussen werk, bloggen, lezen, trainen, sociale afspraken, vakantieplannen en studie door lijkt een dag soms veel te weinig uren te hebben. Het voelt bijna onredelijk dat er tussendoor ook nog gewerkt moet worden.
Toch gebeuren juist op zakelijk gebied ook mooie dingen.
Per 1 juli krijgt mijn bedrijf namelijk een nieuwe naam. Studio Miss Elli maakt plaats voor L-Design Aalsmeer. 💻✨
Geen enorme koerswijziging, maar wel een naam die beter past bij hoe ik wil ondernemen. Kleinschaliger, persoonlijker en gemoedelijker. Minder het gevoel van moeten groeien omdat het hoort, en meer werken vanuit plezier en kwaliteit.
Geen “het moet”. Maar vooral: “het kan”.
Achter de schermen ben ik daarom druk bezig met de voorbereidingen voor een compleet nieuwe zakelijke website. Een frisse uitstraling die past bij deze nieuwe fase en bij de richting die ik met mijn onderneming op wil.
Alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, staat er ook privé iets moois te gebeuren. 🏡
Volgende maand krijgen Nick en Patricia de sleutel van hun nieuwe huis. Een prachtige mijlpaal waar we allemaal naar uitkijken. Nieuwe plannen, nieuwe herinneringen en ongetwijfeld een huis vol verhuisdozen voordat alles op zijn plek staat.
Kortom: deze zomer wordt allesbehalve saai.
Een zomer vol zon, vakantie, trainen, lezen, bloggen, studeren, ondernemen, nieuwe kansen en mooie momenten met de mensen om mij heen.
En ondanks dat ik regelmatig verzucht dat er te weinig uren in een dag zitten, zou ik het eigenlijk niet anders willen.
Nu alleen nog even uitzoeken waar ze die extra uren verkopen. 😉
Hoe ziet jullie zomer eruit? Staat die vooral in het teken van rust en ontspanning, of hebben jullie net als ik een hoofd vol plannen, dromen en ideeën? ☀️😊
Sommige thrillers bouwen spanning op als een tikkende klok ⏳. Terugkeer voelt eerder als een oude mergelgroeve: donker, broeierig en vol verborgen scheuren waarvan je weet dat er vroeg of laat iets uit zal breken 💀🕳️. En dat doet het. Hard ook.
In De Mergellandmoorden: Terugkeer neemt Michael Berg je mee naar een Zuid-Limburg dat mijlenver verwijderd is van vlaai, vakwerkhuizen en toeristische folders 🌄🍂. Achter het glooiende heuvellandschap schuilt een wereld van macht, zwijgen, corruptie, misbruik en moord 🖤⚠️. Dat contrast maakt dit verhaal juist zo sterk.
Rechercheur Alex Nievelsteijn keert na een traumatische periode bij de Amsterdamse politie terug naar zijn geboortegrond om leiding te geven aan het coldcaseteam 👮🏻♂️📂. Vanaf de eerste hoofdstukken hangt er een dreigende sfeer boven het verhaal 🌫️. Een vermiste jonge moeder, menselijke botten in een groeve en steeds meer losse puzzelstukken die langzaam in elkaar klikken 🦴🧩. Michael Berg neemt daar bewust de tijd voor, zonder dat het tempo inzakt. Integendeel: de spanning kruipt steeds verder onder je huid 🫣📖.
“In Limburg werd veel begraven. Niet alleen lichamen, maar ook geheimen.” ⚰️
Wat ik sterk vond, is dat de personages nergens zwart-wit aanvoelen 🎭. Alex is beschadigd, koppig en menselijk. Ook de bijfiguren krijgen genoeg diepte om geloofwaardig te blijven. Je voelt dat iedereen iets met zich meedraagt 🧠💭. Soms schuld. Soms angst. Soms allebei.
Daarnaast is de setting echt een personage op zichzelf ⛰️🌒. De groeves, de gesloten gemeenschap, de onderlinge loyaliteiten… het geeft het verhaal een rauwe en beklemmende sfeer die perfect past bij deze thriller 🌑🔥. Geen opgepoetste spanning, maar modder aan je schoenen en een constant gevoel dat er iets niet klopt 👣⚡.
Dat Terugkeer winnaar werd van de Hebban Thrillerprijs 2026 🏆📚 begrijp ik na het lezen volledig. De verschillende verhaallijnen komen knap samen en juist doordat Michael Berg het verhaal rustig opbouwt, komt de ontknoping extra hard binnen 💥😮.
En eerlijk? Deel 2, Vergelding, staat inmiddels al klaar in de kast en gaat mee op vakantie ☀️🧳📖. Want na dit einde wil je simpelweg weten hoe diep die donkere Limburgse gangen nog doorlopen…
Eindconclusie 🖋️
Terugkeer is een sfeervolle, intelligente thriller die spanning combineert met sterke personages en een setting die nog lang blijft nazinderen 🌫️🖤. Geen snelle hap, maar een thriller die langzaam grip op je krijgt en je daarna niet meer loslaat 🕷️📚.
⭐️⭐️⭐️⭐️½ (4,5/5 sterren)
❓ Hoeveel geheimen kan een gemeenschap bewaren voordat zwijgen gevaarlijker wordt dan de waarheid? 🤐⚖️
📚 Na het lezen van deel 1 wist ik één ding zeker: deel 2 gaat direct mee op vakantie!
Ben jij ook benieuwd naar deze bekroonde thriller? Klik op de link en haal Terugkeer zelf in huis. 🔥👇
Sinds kort hebben wij een nieuwe huisgenoot. Geen kat, geen hond… maar een robotstofzuiger. En natuurlijk kreeg ze meteen een naam: Saartje. Jawel, vernoemd naar Saartje van Swiebertje. 😄
Waar sommige mensen hun robotstofzuiger een strak futuristische naam geven alsof het een ruimteschip uit een sciencefictionfilm is, vonden wij een gezellige Hollandse naam veel beter passen. En eerlijk? Ze voelt inmiddels ook echt een beetje als onderdeel van het huishouden.
Elke ochtend tuft Saartje vrolijk door de woonkamer alsof ze auditie doet voor Heel Holland Schoon. Onder stoelen, langs plinten en met verrassend veel enthousiasme richting de keuken. Soms botst ze zachtjes ergens tegenaan, draait een rondje alsof ze haar leven overdenkt, en vervolgt daarna vastberaden haar route. Iconisch gedrag eigenlijk. 😂
Maar het mooiste? Ze stofzuigt én dweilt.
Dat betekent thuiskomen in een huis waar de vloer al schoon is zonder dat je zelf met een stofzuiger door het huis hebt geracet na een lange werkdag. Geen kruimels onder de tafel, geen stofpluisjes die spontaan een eigen samenleving beginnen in de hoek van de kamer. Gewoon… rust. ✨
En stiekem voelt het toch een beetje luxe. Alsof je leven ineens één niveau dichter bij “ik heb mijn zaken op orde” staat.
Natuurlijk zijn we nu verwend geraakt. Want als Saartje de vloer kan doen… waarom bestaat er dan nog geen complete robotbrigade voor de rest van het huis?
Wij wachten dus met smart op:
een robot die de badkamer schoonmaakt 🚿
een wc-schrobber deluxe 🚽
een automatische stoffer 📚
én een ramenlaprobot die niet halverwege dramatisch van het raam glijdt 🪟
Want laten we eerlijk zijn: technologie mag best nog een tandje harder werken zodat wij ondertussen op de bank een serie kunnen kijken met een kop thee erbij. 😌
Conclusie
Onze robotstofzuiger was oprecht een van de handigste aankopen van de afgelopen tijd. Het scheelt tijd, het huis oogt sneller netjes en het geeft verrassend veel rust om thuis te komen in een schone woonkamer. En Saartje? Die heeft inmiddels haar plek in huis helemaal verdiend. 💛
Vraag voor jou 👇
Heb jij al een robotstofzuiger in huis? Of is er een huishoudelijke taak waarvan jij denkt: dit mag echt snel door een robot worden overgenomen?
Wij hebben de Robotstofzuiger van Dreame, ben je ook benieuwd of er één is die bij jouw huishouden past? Kijk dan eens hier!
Zaterdag 30 mei 2026. De dag waar maandenlang naartoe was gewerkt. De finaledag van de Brabant Cup. Een dag vol spanning, gezelligheid, hoop en uiteindelijk ook een beetje teleurstelling.
Op naar Tilburg 🚌🎶
Om 10.00 uur verzamelden spelers en supporters zich bij Café De Gouwetéénin Aalsmeer, onze thuisbasis. Niet veel later stapten we met z’n allen de bus in richting Tilburg, waar de finale gespeeld zou worden in Café Bet Kolen.
De sfeer zat er direct goed in. Een volle bus, een flinke groep supporters en een enorme muziekbox zorgden ervoor dat de toon voor de dag meteen gezet was. Uiteraard kwamen er onderweg ook weer een paar nummers voorbij waarvan je je afvraagt wie ze ooit heeft uitgekozen… 🫣🤪…. en juist díe nummers werden uit volle borst meegezongen.🤣
Wim Leffelaar, Marc Looman, Remco Maarse, Wouter Rietveld, Theo van der Stroom, Robert Brand, Bente Voorbij, Erik-Jan Geelkerken, Patrick van Santen, Ilona van Emden, Tibor Hogervorst, Jeffrey Dweelaard, Marco Cornelisse, Alwyn van Saarloos, Sandy Gerbes, Petra Verkruijsen, Melanie Cornelisse, Leoni Klijn, Remy van Groeningen, Sven Wolffgramm, en ikzelf, Elli van den Berg.
Onder leiding van captain René Boon en Wim Leffelaar, en reservecaptain Robert Brand
Het (bijna) volledige Team Seizoen 25-26 met alle supporters.
Niet iedereen kon tijdens de finaledag aanwezig zijn, maar iedereen heeft gedurende het seizoen zijn of haar bijdrage geleverd aan het bereiken van deze finale. Vanaf de eerste speelronde tot aan deze laatste wedstrijddag is er geknokt, gereisd, getraind, gelachen en gestreden om zover te komen.
Deze finale was dan ook niet alleen van de spelers die in Tilburg aanwezig waren, maar van het hele team. ❤️
Fantastische steun vanaf de zijlijn 👏
Een finale speel je nooit alleen. Gelukkig konden we rekenen op een geweldige groep supporters die de reis naar Tilburg maakte om ons aan te moedigen.
Dank aan:
Tim Biessot, Len Uitendaal, Youri Teernstra, Enzo de Weille, Annow Knol, Brian Cornelisse, Mitchel Schijffers, Bram Mollers, Steve Martins Faia, Lotte de Jong, Sylvester Lenaarts, Gerard Elderenbosch, Frank Vogel, Kim Fontaine, Danny Heijsteeg, Ron & Sandra Voorbij.
Mocht ik nog iemand vergeten zijn, dan alvast mijn excuses. 😅
Jullie support, enthousiasme en aanwezigheid maakten deze finaledag nóg mooier.
Ook een speciaal woord van dank voor onze vertrouwde chauffeur Arie van der Roest. Arie is inmiddels gestopt als chauffeur, maar was deze dag gelukkig weer van de partij als supporter. Dat maakte het extra bijzonder. ❤️ En natuurlijk zijn we blij met zijn opvolger Wim, die ons deze en de vorige wedstrijd veilig in Tilburg heeft gebracht!
De finale 🎯
Aan de andere kant van de oche stond de PDB uit Beek en Donk. Een sterke tegenstander die, net als wij, maar één doel had: de Brabant Cup winnen.
Er stonden in totaal 27 punten op het spel. De eerste ploeg die 14 punten wist te behalen, zou de beker mee naar huis nemen.
Vanaf de eerste partij was duidelijk dat beide teams aan elkaar gewaagd waren. Geen van beide ploegen gaf iets cadeau. Regelmatig werd er tot het uiterste gestreden en meerdere wedstrijden werden pas op de beslissende momenten beslist.
Gedurende de dag keken we voortdurend tegen een kleine achterstand aan. Iedere keer als het leek alsof we weer volledig terug in de wedstrijd kwamen, wist de tegenstander opnieuw een belangrijke partij binnen te halen.
Daardoor bleef de spanning de hele dag aanwezig.
Bloedstollend spannend 😬
Naarmate de middag vorderde, werd de rekensom steeds eenvoudiger.
Voor beide teams was duidelijk wat er nodig was om de beker binnen te halen.
De spanning was voelbaar. Niet alleen bij de spelers, maar ook bij de supporters die iedere leg intens meebeleefden.
Er werd aangemoedigd, meegeleefd en soms ook even met de handen voor de ogen gekeken.
Alles was nog mogelijk.
Tot uiteindelijk het moment kwam waarop de PDB het beslissende punt wist binnen te halen.
Helaas niet onze dag 😔
De Brabant Cup ging dit jaar naar de PDB.
Dat doet pijn. Zeker als je zo dichtbij bent gekomen en een heel seizoen hebt geïnvesteerd om deze finale te bereiken.
Maar soms moet je ook gewoon erkennen dat de tegenstander op de beslissende momenten nét iets beter was.
Natuurlijk was de teleurstelling groot, maar tegelijkertijd overheerst ook de trots.
Trots op wat dit team heeft bereikt.
Trots op de manier waarop er het hele seizoen voor elkaar is gevochten.
En trots op de fantastische steun van alle supporters.
2de Prijs is nog steeds iets om súper trots op te zijn! 🏆
En toen… werd het weer gezellig 🥳
Na afloop hebben we met elkaar nog lekker gegeten voordat we weer in de bus stapten richting Aalsmeer.
En zoals eigenlijk het hele seizoen al gebeurde, veranderde de terugreis al snel in een groot feest.
Er werd gelachen, gezongen en nagepraat over alle mooie momenten van de dag. De beker ging dan misschien niet mee naar huis, maar de sfeer zeker wel.
Terug in Aalsmeer sloten we de avond af met een afzakkertje in Café De Gouwetéén.
Precies zoals het hoort.
Dankjewel ❤️
Wat was dit een prachtig seizoen.
Dank aan alle spelers, supporters, vrijwilligers, chauffeurs en iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen.
Dank aan de DORA die dit alles mogelijk heeft gemaakt!
De Brabant Cup hebben we dit keer niet gewonnen.
Maar de herinneringen, de vriendschappen en alle mooie momenten pakt niemand ons meer af.
Volgend seizoen gaan we er gewoon weer voor. 🎯💪
Wat is volgens jou belangrijker: de beker winnen, of de herinneringen die je samen onderweg maakt? 😊👇
Je hebt van die Pinterest-plaatjes van perfecte thuiskantoren. Strakke bureaus. Mooie lampjes. Rustige kleuren. Een plantje dat waarschijnlijk meer aandacht krijgt dan sommige huisdieren.
En dan heb je… mijn realiteit. 😅
Mijn huidige “kantoor” bevindt zich namelijk gewoon aan de eettafel. Ja hoor. De plek waar je normaal gezellig zit te eten, koffie drinkt of denkt: ik ruim die post straks wel op.
Alleen verandert die tafel zo’n twee keer per week ineens in een complete werkplek. Laptop in het midden. Twee extra schermen erbij. Muis. Kabels. Notitieboekjes. Pennen die altijd verdwijnen zodra je ze nodig hebt. En minstens zeven open tabbladen waarvan ik mezelf heb overtuigd dat ik ze écht nog nodig heb. 🤓
Want onze werkkamer is nog steeds niet klaar. 🛠️
Dus iedere keer begint hetzelfde ritueel:
schermen aansluiten 🔌
kabels ontwarren 🐍
laptop installeren 💻
muis zoeken 🖱️
bedenken waar ik mijn notitieboek dit keer heb neergelegd 📖
En zodra ik eindelijk lekker bezig ben… moet alles later ook weer netjes opgeruimd worden.
Want eerlijk: niemand wil ’s avonds aan tafel zitten eten tussen de HDMI-kabels, websites in aanbouw en een halve administratie. 😂
En dat is precies het probleem.
Mijn voorkeur zou eigenlijk uitgaan naar iedere avond gewoon een uurtje studeren voor webdesign. Even rustig zitten, laptop open en leren. 📚 Maar door het hele circus van opbouwen, aansluiten, opruimen en weer afbreken komt daar momenteel veel te weinig van terecht.
Want tegen de tijd dat alles staat, denk je soms ook: Laat maar, ik ga wel gewoon op de bank zitten. 😅
Hetzelfde geldt een beetje voor mijn werk en bloggen. Links draait mijn hobby/blogwereldje vrolijk mee ✍️ en rechts staat mijn scherm voor websites bouwen 💻, maar echt spontaan even iets oppakken gebeurt minder snel als je eerst een halve technische installatie moet opbouwen.
Toch heeft het ook wel iets grappigs. Deze eettafel heeft inmiddels meer websites gezien dan uitgebreide diners. 😄
Maar geloof me… De dag dat die werkkamer eindelijk klaar is, ga ik daar zitten alsof ik officieel een nieuw hoofdkantoor open. Inclusief dramatisch eerste koffiemoment en waarschijnlijk een klein overwinningsdansje. ☕🎉
Tot die tijd blijf ik gewoon flexibel schakelen tussen studie, websites bouwen, bloggen en… de tafel weer vrijmaken voor het avondeten. 😅
En nu ben ik benieuwd: 👉 Wat is de meest onhandige of bijzondere plek waar jij ooit hebt gewerkt of gestudeerd… en zou je daar ooit bewust voor kiezen als je de keuze had? 🤔
📖 Van binge-watching naar bloedstollende boeken: hoe Hebban mijn leeswereld nét wat groter maakte 🔪✨
“Een lezer leeft duizend levens voordat hij sterft. De mens die nooit leest, leeft er maar één.” – George R. R. Martin
Naast het heerlijk series bingen 📺🍿 duik ik ook graag in een goed boek. En om wat meer variatie aan te brengen in de schrijvers waar ik vaak automatisch naar grijp, gebruik ik tegenwoordig Hebban.nl 📚✨
Voor wie het nog niet kent: Hebban is de grootste online lezerscommunity van Nederland en Vlaanderen. Een plek waar boekenliefhebbers elkaar vinden, recensies delen, leesclubs volgen en vooral heel veel boekentips verzamelen waar je TBR-lijst spontaan van ontploft 💥📖
📚 Wat maakt Hebban zo leuk?
Hebban voelt eigenlijk als een gigantische digitale boekenkast waar duizenden lezers door elkaar heen praten over hun nieuwste ontdekkingen.
Je kunt er onder andere:
📖 je eigen boekenplank bijhouden
⭐ ratings geven aan boeken
✍️ recensies schrijven
👥 deelnemen aan leesclubs
📰 boekennieuws volgen
🔍 nieuwe titels ontdekken buiten je vaste comfortzone
En eerlijk… die comfortzone van mij? Die blijkt inmiddels behoorlijk thriller-vormig te zijn 🔪😂
🎯 Mijn Hebban Reading Challenge 2026
Dit jaar ben ik begonnen met de Hebban Reading Challenge 2026. Niet alleen om meer te lezen, maar vooral om wat meer variatie aan te brengen in mijn leesvoer.
Dat leek me op voorhand een uitstekend plan. Een soort literaire wereldreis 🌍📚 Meer verschillende genres ontdekken. Buiten mijn vaste straatje wandelen. Misschien verborgen parels vinden.
Maar inmiddels ben ik wel achter één ding gekomen:
Thrillers zijn en blijven écht mijn genre.
Waar ik bij thrillers vaak nog “nog-één-hoofdstuk-dan” denk om vervolgens drie uur later nog steeds wakker te zijn 😅, merk ik bij sommige andere genres juist het tegenovergestelde.
Dan moet ik mezelf bijna overtuigen om verder te lezen.
En dat is eigenlijk helemaal niet waarom ik lees.
📕 De vloek van het uitlezen
Daar zit ook meteen mijn grootste valkuil.
Ik ben namelijk zo iemand die een boek dat begonnen is… ook wil uitlezen. Ongeacht of het:
😴 saai is
🪨 taai leest
🤷♀️ me totaal niet raakt
✍️ slecht geschreven voelt
Mijn brein weigert simpelweg op te geven. Alsof ik een persoonlijke strijd met dat boek ben aangegaan.
Halverwege denk ik dan: “Misschien wordt het nog beter.”
Spoiler: soms wordt het dat niet 😂
Dus inmiddels heb ik een iets slimmere route gevonden binnen Hebban.
🔎 Thriller challenges for the win
Ik volg nu vooral de thriller challenges. Niet alleen omdat thrillers mijn aandacht veel makkelijker vasthouden, maar ook omdat ik daardoor regelmatig uitkom bij schrijvers die ik anders nooit ontdekt zou hebben. Vaak Nederlandse auteurs zelfs 🇳🇱📚
En dat vind ik misschien nog wel het leukste aan Hebban: je blijft ontdekken, zonder dat lezen als “moeten” gaat voelen.
Want uiteindelijk moet lezen geen verplicht huiswerk worden. Het moet iets blijven waar je naar uitkijkt. Een ontsnapping. Een avond verdwijnen in een verhaal terwijl de wereld even stilvalt 🌙✨
📚 Heb jij dat ook?
Lees jij vooral binnen één favoriet genre? Of dwing je jezelf juist bewust om buiten je vaste leeswereld te stappen… zelfs als een boek je eigenlijk totaal niet grijpt? 🤔📖
